o nas kursy dla firm karty CV enoturystyka wydarzenia czytelnia informator

SZKOLENIA DLA FIRM
• Komentowane
  degustacje win

• Degustacje na opak
• Komentowane kolacje
• Indywidualne szkolenia
  winiarskie

• Wyjazdy z winem w tle

KURSY WIEDZY O WINIE
• ENO 1W - info, program
Zgłoś się na kurs
Regulamin ENO1

• ENO 2 - info
Regulamin ENO2/ENO3/ENO4

Archiwum kursów

Numer konta
   bankowego


KURS W PREZENCIE

NAJBLIŻSZE KURSY PODSTAWOWE
WARSZAWA
• 25/26 października 2014 rezerwuj
wolne miejsca: 13

Mario CROSTA
Jak czytać etykietę

Etykieta to wizytówka wina, pozwalająca zidentyfikować jego rodzaj, pochodzenie, wiek i cechy charakterystyczne. Zgodnie z prawem włoskim i europejskim zamieszczanie informacji obowiązkowych jest uzależnione od kategorii klasyfikacyjnej wina.
Na etykiecie (a także na kontretykiecie) można także zamieścić informacje nieobowiązkowe, które mogą pomóc przy wyborze wina.

Oto kilka wskazówek:
  • Prawo włoskie wymaga podania nazwy firmy, która butelkowała wino (jednak często używa się - nic dla konsumenta nie znaczących – skrótów).
  • Producent nie ma obowiązku umieszczać na etykiecie napisu: „made in Italy”, natomiast włoski kod kreskowy zawsze będzie się zaczynał od liczb: 80, 81, 82 lub 83. Wybierając wino włoskie należy sprawdzić czy zostało zabutelkowane we Włoszech.
  • Napis „Imbottigliato all’origine” oznacza, że wino zostało zabutelkowane w posiadłości, z której pochodzą winogrona. Wszelkie inne napisy mogą rodzić podejrzenia, że wino zostało rozlane gdzieś indziej we Włoszech (czasem nawet kilkaset kilometrów dalej!) lub nawet poza granicami Włoch.
  • Obowiązkowe dla wszystkich rodzajów wina są następujące informacje: zawartość alkoholu (w procentach objętości), objętość netto (w litrach lub centylitrach).
  • Zgodna z polskimi przepisami banderola winiarska na winach importowanych (tj. butelkowanych poza granicami Polski) ma kolor niebieskawy.
  • Prawo polskie wymaga podania czytelnych nazw i adresów eksportera i importera.

Dodatkowe informacje:
  • Na etykiecie może się znaleźć informacja czy dane wino jest wytrawne (secco), półwytrawne (semisecco lub abboccato) lub słodkie (amabile lub dolce). Innym oznaczeniem wina słodkiego jest znak „+” pomiędzy dwiema cyframi oznaczającymi zawartość alkoholu (np. Lambrusco Grasparossa DOC oznacza się 8,5% + 2,5%, co oznacza rzeczywistą i potencjalną zawartość alkoholu. Potencjalna zawartość – moc, którą mogłoby osiągnąć wino gdyby wszystkie cukry zostały przefermentowane).
  • Rosso oznacza wino czerwone, bianco - białe, rosato - różowe, frizzante i vivace - lekko musujące z normalnym korkiem. (Szampany i wina mocno musujące wymagają korków w kształcie grzybka zabezpieczonych drucikiem oraz butelek w specjalnym kształcie i o większej grubości ścianek).
  • Nie zawsze etykieta podaje jakiego typu jest dane wino, często spotyka się nazwy fantazyjne (np. Gaja Darmagi – czyli: żałość, szkoda) lub nie dające żadnej informacji nazwy handlowe. Zdarza się też, że barwa szkła butelki skrywa kolor wina.
  • Na etykiecie nie musi być podany rocznik wina. W takim wypadku jedyną informacją jest... numer partii produkcji, który jednak nie daje odpowiedzi na pytanie: kiedy?
  • Włoskie wina musujące rzadko kiedy bywają winami rocznikowymi (millesimato lub same cyfry, np. 1999), częściej natomiast podana jest data butelkowania (po słowie sboccatura). Trwałość win włoskich jest bardzo zróżnicowana: od roku (wino w kartonie lub w bag-in-box, na etykiecie obowiązkowa data rozlewania) aż do... 120 lat (np. Chianti Nipozzano z rocznika 1871 przechowywane w winotece ICE w Nowym Jorku znajdującej się w jednej z wież WTC - przed 11.09.2001 wino to było jeszcze zdatne do spożycia!).
  • W przypadku starszych win rocznikowych warto wybrać te z napisem riserva lub riserva speciale: dojrzewanie w beczce zapewnia kilka lat „życia” więcej.
  • Inne spotykane określenia: classico – oznacza zakres powierzchni uprawy winorośli (np. Orvieto Classico – Orvieto pochodzące z określonego dawnego obszaru). Termin superiore oznacza nadwyżkę alkoholu (od 0,5 do 1% więcej niż inne wina tego samego gatunku).
  • Skrót VdT (Vino da Tavola, wino stołowe) określa wino, którego skład i miejsce pochodzenia nie muszą być podawane do wiadomości. Jedyną gwarancją dla konsumenta jest uczciwość firmy. Jedno z najsłynniejszych win świata – Sassicaia – początkowo przez kilka lat było klasyfikowane i sprzedawane jako VdT, dopiero od niedawna zalicza się do klasy DOC.
  • Skrót IGT (Indicazione Geografica Tipica, wino regionalne): wino tak oznaczone pochodzi z określonych winnic, w których uprawia się dozwolone na danym obszarze szczepy; nie ma szczególnych przepisów odnoszących się do procesu wytwarzania.
  • Skrót DOC (Denominazione di Origine Controllata, wino o zastrzeżonej nazwie pochodzenia); odnosi się do win produkowanych z gron pochodzących z winnic IGT, do których stosuje się ustawa z dodatkowymi przepisami dotyczącymi uprawy i wytwarzania.
  • Skrót DOCG (Demoninazione di Origine Controllata e Garantita, wino o zastrzeżonej nazwie pochodzenia, którego jakość potwierdzają szczegółowe testy) określa winnice DOC do których stosuje się ustawa DOCG z obowiązkową komisyjną degustacją win przed wprowadzeniem na rynek. Pomyślne przejście tego egzaminu potwierdza specjalna różowa banderola wokół szyjki butelki.
  • Wina z apelacją nie muszą podawać nazw odmian, z których zostały wytworzone, chyba że wymagają tego przepisy konkretnej DOC.
  • Na kontretykiecie znajdują się często inne bardzo użyteczne informacje, na przykład: czy wino leżakowało w beczkach dębowych, jaki zastosowano sposób winifikacji, z jakimi potrawami i w jakiej temperaturze należy je podawać, itd.
  • Bywają odmiany (np. sangiovese), które mogą dawać wina od bardzo świeżych i lekkich - aż po ciężkie, złożone i mięsiste, od jasnych i wodnistych - aż po bardzo rozgrzewające i bogate w alkohol, od Bolonii, poprzez Florencję – aż do Bari i Trapani, słowem: wina tak różne, że konsument dla własnego „bezpieczeństwa” powinien czytać wszystkie znajdujące się na etykiecie słowa z bardzo wielką starannością i uwagą.

Warto jednak pamiętać, że tak naprawdę podstawowymi kryteriami wyboru wina są miejsce pochodzenia i/lub szczep (lub mieszanka szczepów), z którego zostało wyprodukowane.
 

powrót do strony głównej